SLD2 Boot,
Bravo Instructie Compagnie,
2^e Peloton.

Dit verslag gaat over hoe ik mijn Algemene Militaire Opleiding Luchtmobiel heb beleefd tot nu toe.

Voordat ik aan deze opleiding begon heb ik de vooropleiding Vrede & Veiligheid gedaan. Eigenlijk niet met voorbedachten rade had ik in dat jaar voor Luchtmobiel gesolliciteerd. Ik heb gesolliciteerd omdat ik werd gemotiveerd door een maat van me.

Na de opleiding V&V heb ik een lange tijd vrij gehad voordat ik aan de AMOL begon. Ik zat toen met een dubbel gevoel. Aan de ene kant had ik heel veel zin om te beginnen, maar aan de andere kant was ik ook bang dat het helemaal niets voor me bleek te zijn.

 Dat gevoel ging al snel weg toen ik op 19 april eindelijk kon beginnen. Ik was er al snel van overtuigd dat ik het heel leuk vond. Het begin van de opleiding vond ik rustig verlopen. Ik had het gevoel dat we niets deden. Bij de evaluatie (aan het einde van die week) had ik een keer gevraagd wanneer we eens echt dingen zouden gaan doen. De sergeant moest wel lachen en zei dat dat echt nog wel goed ging komen.

Mijn doel om aan te werken voor mezelf was mijn zelfvertrouwen. Toen ik nog op de middelbare school zat was ik niet echt haantje de voorste om voor de groep te gaan staan en eens een keer van mezelf te laten horen. Op de eerste dag van de opleiding had ik daar al gelijk een kans voor, de sergeant vroeg wie er voor de rest van die week het commandantje van de groep wilde zijn. Ik was de enige die mijn hand op stak. Het ging die week best wel goed vond ik zelf. Al bleek bij de evaluatie ervan dat ik best wel wat puntjes had om te verbeteren.

In de weken erna leerden we steeds meer dingen. Veel ervan wist ik nog wel van mijn V&V jaar. Simpele dingen als kast inpakken, schoenen poetsen en exercitie (alles wat te maken heeft met marsen) kwamen weer bij me op. Er werd veel gehamerd op tijden, tijden en tijden. Steeds maar weer die opdrachten binnen de tijd halen. Op en duur werd ik wel eens laks, maar dat werd altijd wel afgestraft. En we kregen meestal een preek van een kaderlid. Eigenlijk zat er best veel waarheid in zo’n ‘preek’. Bijvoorbeeld dat als je niet eens steeds aan jezelf denkt en een ander begint te helpen, of gewoon samenwerkt met zijn allen, je de tijd gemakkelijk haalt.

In week vier kregen we onze blanco baret, eindelijk van die veldpet af. Ik zag het als een movitatiepuntje om weer verder te gaan voor de rode baret. Ook mochten op die dag onze ouders een kijkje komen nemen op de kazerne. Ook voor het thuisfront is het belangrijk dat ze een beeld hebben van wat je allemaal doet. Bijvoorbeeld als je op vrijdagavond thuiskomt met trotse verhalen. In die week kregen we ook de conditieproef, ik liep toen best ver in de 12 minuten loop. Eigenlijk wist ik niet dat ik zo’n conditie had. Zoveel had ik nou ook weer niet getraind voor de opleiding.

 
De weken gingen door en door en we gingen steeds leukere dingen doen. Zoals patrouilles lopen en meer sporten. Ook werd steeds meer van je groep verwacht, elkaar op fouten wijzen en niet aan jezelf denken. Ook moesten we leren prioriteiten stellen. Waar ik soms nog wel een op faalde.

We moesten zo een keer een rugzak maken in het weekend toen het heel lekker weer was, en we op zondagmorgen 11.00 uur moesten melden op kazerne. Kort weekend dus. Ik was toen op strand gaan liggen en had niet meer aan die rugzak gedacht. Wat dus heel dom van me geweest was want ik werd er hard op afgestraft. Ik had dus beter mijn prioriteiten moeten stellen.

Toen de opleiding voortzette en we steeds verder kwamen kregen we Basis Helikopter Training (BHT) en Optreden Verstedelijk Gebied (OVG). Twee mooie oefen weken vond ik. Het is daar wel de basis die je aangeleerd krijgt. Maar ik vond het toch wel de mooie momenten van dingen die je later als werk heb. Zoiets motiveert mij om verder te gaan in de opleiding.
Toen zaten we alweer in week 16, nog een hele tijd te gaan maar ik vond toch dat het best snel ging. In die tijd zijn er ook veel mensen weggegaan. Sommige waarvan ik het helemaal niet had gedacht. Op de een of andere manier motiveert me het wel, ook al is het best jammer om ze weg te zien gaan.

Daarna was het vakantie, even twee weken rust in mijn hoofd. Ik heb toen een vriendin gekregen. Ze steunt me in het weekend het leid me goed af van de opleiding. Wat ook wel eens goed is vind ik.

Een paar weken daarna kwamen de toetsen, best wel zenuwachtig was ik, omdat het zomaar kan zijn dat je ze niet haalt en uit de opleiding moet. De avond ervoor ging ik nog dingen doornemen zoals CBRN (chemische strijdmiddelen enz.) waarin ik best wel slecht ben. Ik heb er ook echt een hekel aan moet ik zeggen. De toetsen vond ik ook helemaal niet goed gaan. Ik dacht echt dat ik ze had verpest. In die week gingen we ook nog naar een kazerne in Reek om dingen over bermbommen te leren en mijnen te leren prikken, maar veel weet ik daar niet meer van omdat ik meer met mijn hoofd bij die toetsen zat. Gelukkig kregen we toen we daar zaten de resultaten en bleek dat ik ze allemaal had gehaald. Heel blij was ik ermee, weer iets bereikt in de opleiding. En weer een motivatiepuntje om door te gaan.

Na die week begon Module 4, de module van meer zelfstandigheid en mooie, zware oefeningen. De module begon met de oefening Falcon Returns.
 
Van te voren maar ik altijd een voorstelling van zoiets. Het is de generale repetitie voor de eindoefening werd verteld door het kader. In die week heb ik dat veel gebruikt als motivatie om verder te gaan. Ik heb het wel zwaar gehad maar soms ook mijn grenzen verlegd.

Bijvoorbeeld bij de 10 kilometer roeien. Toen we eraan begonnen was ik echt sip maar door mezelf gek te maken in mijn hoofd en hard te gaan schreeuwen ben ik toch aan het einde gekomen. Soms moet je jezelf een beetje motiveren om door te gaan, want door met zijn allen de tijd uitzitten kom je ook niet ver.

Deze week gaan we naar Duitsland. Chill met de bus dacht ik, lekker slapen. Maar door een stomme blunder ben ik bijna heel de weg bezig geweest met dit verslag. Dom van mij, want ik heb al eerder van dit soort opdrachten gehad. Ik moet handelen in de geest van de commandant, de vorige keer dacht ik dat wel geleerd te hebben maar nee hoor…  Ik heb nog wat om aan te werken. Dat zal ik zeker doen.

Einde